از حضرت رسول صلّی اللّه عليه وآله وسلّم منقول است كه : پيوسته مرا جبرئيل وصيت مينمود به رعايت همسايه تا آنكه گمان كردم كه برای او ميراثی قرار خواهد داد و فرمود كه هر كه همسايه خود را آزار كند حقتعالی بوی بهشت را بر او حرام گرداند، ماءوای او جهنم باشد،
**********************
فرمود كه هر كه از همسايه اش بقدر يك شبر** زمين خيانت كند، خدايتعالی آن زمين را تا طبقه هفتم طوقی گرداند و در گردن او اندازد تا چون او را بمقام حساب آورند طوق در گردن او باشد، مگر آنكه توبه كند، آن زمين را پس دهد.
***********************
از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه : هر كه آزار خود را از همسايه باز دارد حقتعالی در روزقيامت از گناهان او درگذرد،

**********************
از حضرت رسول صلّی اللّه عليه وآله وسلّم منقول است كه سه چيز است كه بدترين بلاها است ، پادشاهی يا صاحب حكمی كه اگر احسان باو كنی شكر نكند و اگر بدی كنی نگذرد و همسايه كه چشمش تو را بيند ودلش مرگ تو را خواهد، اگر نيكی ببيند بپوشاند و مذكور نسازد و اگر بدی ببيند ظاهر كند ومنتشر گرداند، زني كه اگر حاضر باشی ترا شاد نگرداند، اگر غايب باشی خاطرت به او مطمئن نباشد.

**********************
در حديث ديگر فرمود كه هر كه آزار همسايه كند، برای طمع در خانه او خدا خانه او را به همسايه برساند.
حلیه المتقین
_____________________
پی نوشت
شبر =شبر. [ ش َ ] (ع مص ) پیمودن جامه به وجب . (از قاموس ). به دست پیمودن جامه . (منتهی الارب ). مأخوذ از شِبر به معنی وجب است همانطور که ذرع از ذراع مأخوذ است . (از اقرب الموارد). || شخصی که کاری را انجام میدهد و تاب و توان آن را ندارد میگویند: «من لک بأن تشبر البسیطة؛ ترا چه که کره ٔ خاک را وجب کنی ». (از تاج العروس ) (از اقرب الموارد)
شبر

(ش ) [ ع . ] (اِ.) وجب .