محمد بن يزيد بانى گويد:
خدمت امام صادق (ع) بودم كه عمر بن قيس ماصر و ابو حنيفه و عمر بن ذرّ در ميان گروهى از طرفداران خود داخل شدند، و در باره ايمان از آن حضرت پرسش نمودند. حضرت فرمود: رسول خدا (ص) فرموده است : شخص مؤمن در آن حال كه ايمان داشته باشد دست به زنا و دزدى و ميگسارى نمى زند. آنان بيكديگر نگاهى كردند و سپس عمر بن ذرّ گفت : پس آنان را چه بناميم ؟ فرمود: بهمان نامى كه خداوند نامبرده و به همان اعمالى كه از آنان سر زده است نامشان نهيد (زناكار، دزد، شرابخوار)، خدا- عزّ و جلّ- فرموده : ((دست مرد و زن دزد را ببريد)) و فرموده : ((به هر كدام از مرد و زن زناكار صد تازيانه بزنيد)). آنان با تعجّب و شگفتى بيكديگر نگاه كردند.
محمد بن يزيد (رواى خبر) گويد: بشر بن عمر بن ذرّ كه با آنان بود بمن گفت : چون بيرون آمديم عمر بن ذرّ به ابى حنيفه گفت : چرا نگفتى : چه كسى اين حديث را از رسول خدا نقل كرده است ؟ پاسخ داد: من به مردى كه (بدون واسطه از پيامبر روايت مى كند و) مى گويد: قال رسول اللّه ((پيامبر فرمود)) چه مى توانم بگويم ؟!