در حدیث صحیح از حضرت رسول صلّی اللّه علیه وآله وسلّم منقول است : هر كه مؤ منی را شاد گرداند، مرا شاد گردانیده است و هر كه مرا شاد گرداند خدا را خوشنود گردانیده است
************* .
در حدیث معتبر از حضرت امام محمد باقر علیه السّلام منقول است كه : تبسم كردن در روی برادر مؤ من حسنه است و خاشاكی از او برداشتن حسنه است ، هیچ عبادتی را خدا دوست تر نمیدارد از شاد گردانیدن مؤ من .
********************
در حدیث دیگرفرمود كه : حق تعالی خطاب فرمود به حضرت موسی علیه السّلام بدرستیكه مرا بندگان هستند كه بهشت را برای ایشان مباح می كنم ، ایشان را حاكم می گردانم در بهشت ، حضرت موسی گفت پروردگارا كیستند ایشان فرمود كسی كه سروری بر قلب مؤ منی داخل كند، پس حضرت موسی فرمود كه مؤ منی در مملكت پادشاه جباری بود و آن پادشاه در مقام آزار او بود از او گریخت و به شهر كفار برفت و پناه به كافری برد آن كافر او را جا داد و مهربانی وضیافت كرد چون وقت مرگ آن كافر شد حق تعالی به او وحی فرمود كه به عزت وجلال خود سوگند می خورم كه اگر تو را در بهشت جای میبود هر آینه تو را به بهشت درمی آوردم ولیكن بهشت حرام است بر كسی كه كافر بمیرد پس ‍ خطاب نمود به آتش جهنم كه او را بترسان اما مسوزان و امر فرمود كه در اول و آخر روز برای او روزی ببرند.
حلیه المتقین