به سند معتبر منقول است كه : معلی بن خنيس از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام پرسيد كه حق مسلمان بر مسلمان چيست فرمود، كه هفت حق است كه هر يك از آنها واجبست و اگريكی از آنها را ترك كند، از دوستی و طاعت خدا بدر می رود، پرسيد كه آنها چيست فرمود كه ميترسم كه بدانی و به عمل نياوری و رعايت آنها نكنی ، آسانترين آن حقوق آنست كه آنچه از برای خوددوست ميداری از برای او دوست داری ، آنچه از برای خود نمی خواهی از برای او نخواهی ، دويم آنكه بپرهيزی از غضب او و پيروی خوشنودی او بكنی ، آنچه فرمايد اطاعت كنی سيم آن كه ياری به جان و مال و به زبان و به دست و به پا، چهارم آنكه ديده و راهنمای و آئينه او باشی ، پنجم آنكه تو سير نباشی و او گرسته باشد، تو سيراب نباشی و او تشنه باشد، تو پوشيده نباشی و او عريان باشد، ششم آنكه اگر تو خدمتكار داشته باشی و او نداشته باشد، واجبست كه خادم خود را بفرستی كه جامه اش را بشويد، طعامش را بسازد و رختخوابش را بگستراند، هفتم آنكه اگر ترا قسم دهد بعمل آوری و اگر بخانه دعوت كند قبول كنی ، اگر بيمار شود بعيادتش بروی ، اگر بميرد بجنازه اش حاضر شوی ، اگر دانی كه حاجتی دارد پيش ‍ گيری ببر آوردن آن پيش از آنكه او تو سؤ ال كند، چون چنين كنی پيوند كرده محبت خود را بمحبت او و محبت او را بمحبت خود.
به سندهای معتبره از حضرت رسول صلّی اللّه عليه وآله وسلّم منقول است كه : مؤ من را بر مؤ من هفت حق واجبست ، اول آنكه در حضور او را تعظيم نمايد، محبتش در سينه او باشد، مال خود را با او صرف نمايد، غيبت اورا بر خود حرام داند، و چون بيمار شود بعيادت او رود، چون بميرد بجنازه اش حاضر شود، و بعد از مرگش بغير از نيكی او چيزی نگويد.
حلیه المتقین