حكيمی گفته است : عاقل را سزاوار است كه بداند كه خيری در مردم نيست . و نيز بداند كه از آن ناگزيرست . و اگر اين بداند، چندان كه مقتضی ست با آنان در آميزد.
***************
مردی ، حكيمی را دشنام داد. حكيم تغافل كرد. مرد گفت : منظور من تويی و حكيم گفت : و چنين است كه از تو چشم پوشيدم .
***************
و گفته اند: زبان عاقل در پس دل اوست و دل نادان ، در پس ‍ زبانش .

***************
حكيمی گفته است : صبر دو گونه است : صبر آن چه ناخوش آيند است و صبر بر آن چه كه دوست داشتنی ست . اما، شديدتر از اين دو، صبر نفوس ‍ است .
کشکول شیخ بهایی