پیامبر (ص) فرمود كه چون يتيمی بگريد عرش الهی برای او بلرزد، پس پروردگار عالم فرمايد كه كيست آنكه به گريه آورده است اين بنده مرا كه پدرش و مادرش را گرفته ام ؟ به عزت و جلال خودم سوگند می خورم كه هيچ بنده او را ساكن نگرداند مگر آنكه بهشت را برای او واجب گردانم .
***********************
در احاديث معتبره از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه : حق تعالی در قرآن مجيد برای كسيكه مال يتيم را به ناحق بخورد، دو عقاب مقرر ساخته يكی عذاب جهنم در آخرت و ديگری آنكه در دنيا بعد از او با يتيمان او بكنند، آنچه با يتيمان ديگران كرده باشد.
***********************

از حضرت ا امام محمد باقر عليه السلام منقول است كه : حق تعالی در قيامت جماعتی را از قبرها محشور گرداند كه از دهنهای ايشان آتش شعله ور باشد و آنها جماعتی باشند كه مال يتيم را خورده باشند، چنانچه حق تعالی ميفرمايد، بدرستی كه آن جماعتي كه مال يتيم را به ظلم می خورند، نميخورند در شكم خود مگر آتش و بزودی آتش افروز جهنم گردند،*** بدان كه ولی يتيم كه تصرف در مال او ميتواند نمود پدر است و جد پدری و وصی كه ايشان تعيين كرده باشند، اگر اينها نباشند حاكم شرع يعنی امام عليه السلام و كسی كه آن حضرت تعيين فرموده باشد، اگر امام حاضر نباشد اكثر علماءِ را اعتقاد آنست كه مجتهد جامع الشرايط ميكند يا كسيكه او نصب كرده باشد.

***********************
از احاديث معتبره ظاهر ميشود كه مؤ منان صالح از برای خدا متكفل احوال ايشان و ضبط اموال ايشان ميتوانند شد، كه آنچه صرفه وغبطه ايشان در آن باشد رعايت كنند، اگر پريشان باشند وسعی در مال يتيم مانع كسب ايشان باشد به قدر خرج ضروری خود از مال ايشان خرج ميتوانند كرد، بهتر آن است كه رعايت كنند كه زياده از اجرت متعارف آن عمل برندارند، همچنين پدر و جد پدری و وصی بايد كه نهايت رعايت در صرفه ايشان بكند، و اگر آنقدر مال نداشته باشند كه وفا بقرض كند از مال ايشان قرض برندارند، اگر پدر و جد پدری پريشان باشند بقدر نفقه ضروری خود از مال ايشان ميتوانند برداشت ، اگرمادر هم پريشان باشد نفقه او را ولی از مال يتيم ميتواند بردارد، و اگر قدر خرج طفل را حساب كنند و با نفقه خود ضم كنند و باهم چيزی بخورند، باكی نيست .
______________________________
***= إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْمًا إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَارًا وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيرًا
سوره نسا ایه 10