ابان بن عثمان گويد:
امام صادق (ع) فرمود: چون روز قيامت شود آواز دهنده ای از اندرون عرش ندا دهد: خليفه خداوند در زمينش كجاست ؟ پس داود پيامبر (ع) برخيزد، از جانب خدا- عزّ و جلّ- ندا دهد: منظور ما تو نيستی هر چند كه خليفه خداوند بوده ای . بار دوّم ندا رسد: خليفه خداوند در زمينش ‍ كجاست ؟ پس امير المؤ منين علیّ بن ابی طالب (ع) برمی خيزد، از جانب خدا- عزّ و جلّ- ندا می رسد: ای آفريدگان ، اين علیّ بن ابی طالب خليفه خدا در زمين او، و حجّتش بر بندگان او است ، پس هر كه در دنيا بريسمان (ولايت ) او آويخته امروز نيز بريسمان او بياويزد تا از نور او روشنی گيرد، و بدنبال او به درجات بلند بهشتی راه يابد.
حضرت فرمود: پس مردمی چند كه در دنيا بريسمان (ولايت ) او آويخته بودند برخاسته و بدنبال آن حضرت به بهشت روند. سپس از جانب خداوند- جلّ جلاله – ندا رسد: هان ! هر كس در دنيا به دنبال پيشوائی راه افتاده (امروز نيز) به دنبال او به هر جا كه بخواهد و او را ببرد، راه بيفتد. اينجاست كه ((پيشوايان از پيروان بيزاری جويند، و عذاب را ببينند و همه اسباب و وسائل از دسترسی آنان دور و بريده باشد، و پيروان گويند: ای كاش ما را بازگشتی بود (بدنيا) تا از آنان بيزاری می جستيم همان گونه كه از ما بيزاری جستند، اين چنين خداوند اعمال – آنان را حسرت بر آنان بنماياند، و آنان از آتش دوزخ بيرون نخواهند شد)).