ابومريم گويد: از امام باقر (عليه السلام ) از گفتار خدای عزوجل پرسيدم (كه فرمايد): (و فرستاد برايشان پرندگان ابابيل را (گروه گروه )، كه پرتاب می كردند برايشان سنگهائی از سجيل ) (سوره فيل آيه 3) فرمود: پرندگانی بودند در نزديكی زمين كه از طرف دريا آمدند، سرهاشان مانند سرهای پرندگان درنده و چنگالی همانند چنگال آنان داشتند. هر پرنده ای سه سنگ داشت دو سنگ در پا و يكی در منقار، و همچنان سنگها را بدانها زدند تا تنشان دانه آبله زد و تا به آنروز (در آنسرزمين ) آبله ديده نشده بود و نه آن نوع پرنده پيش از آن ديده شده بود و نه بعد از آن ديده شد، فرمود: و آنانكه از آن جماعت در آنروز گريختند (و از آن معركه جانی بدر بردند) آمدند تا به (حضرموت ) كه دره ای است در نزديكی يمن رسيدند، در آنجا خداوند سيلی بر آنها فرستاد و همگی را غرق كرد، فرمود: و در آن دره از پانزده سال قبل هيچگاه آبی ديده نشده بود، و از اين رو هنگاميكه آنها در آنجا مردند آنجا را به حضرموت (مرگ در رسيد) ناميدند. .