امام چهارم علیه السلام فرمود:
ما امامان مسلمانان و حجتهای خدا بر عالميان و سادات مؤمنان و پيشوای دست و روسفيدان و سروران اهل : ايمانيم : امان اهل زمين هستيم چنانچه ستاره ها امان اهل آسمانند، مائيم كه خدا بوسيله ما آسمان را نگاهداشته تا بر زمين نيفتد جز باجازه او و برای ما آن را نگهداشته تا بر اهلش موج نزند و برای ما باران ببارد و رحمت خويش نشر كند و زمين بركات خود را بيرون دهد و اگر امام در زمين نباشد زمين اهل خود را فرو برد سپس فرمود از روزی كه خدا آدم را آفريده خالی از حجت نيست كه يا ظاهر و مشهور بوده است و يا غايب و مستور و تا قيامت هم خالی نماند او حجت خداست و اگر چنين نباشد خدا را نپرستند، سليمان راوی حديث گويد از امام صادق (ع) پرسيدم چگونه مردم به امام غائب بهره مند شوند؟ فرمود چنانچه به آفتاب پس ابر بهره مند شوند.
شيخ ما ابو جعفر صدوق اين شعرها را برای ما خواند كه شاعری بنظم آورده : دانای خردمند بخود موجود است از علم ز جنسيت خود مستغنی است
آن را كه بديگری گرامی داری از آنكه بخود، تا بچه اندازدنی است