فرمود: همانا آزمند فرمانروائی شويد و افسوس و پشيمانی خوريد، وه چه خوب دايه ايست و چه بد شير پرورده‏ای.

فرمود: هرگز مردمی رستگار نشوند كه امر اجتماع خود را بزنی وانهند.

ب‏ه آن حضرت (ص) عرض شد كدام ياران بهترند؟ فرمود: آنكه چون يادآور شوی ياريت كند و چون بفراموشی در شوی يادآوريت كند. عرض شد بدتر مردم كيست؟ فرمود دانشمندانی كه فاسد شوند.
فرمود: پروردگارم مرا به نه چيز سفارش كرده است به اخلاص در نهان و عيان، و به عدالت در پسند و ناپسند، و به ميانه روی در بينوائی و توانگری، و به اينكه درگذرم از آنكه ستمم كرده، و بدهم بدان كه از من دريغ داشته، و پيوندم با آنكه از من بريده، و به اينكه خموشيم انديشه كردن باشد، و گويائيم ذكر، و نگريستنم عبرت‏گيری.

فرمود: دانش را در بند نگارش كشيد

فرمود: هر گاه تبهكار قومی آقای آنان گردد، و پيشوای قومی زبونتر آنها گردد، و مرد تبهكار را گرامی دارند بايد چشم به راه بلا بود.

فرمود: شتاب در راه رفتن ارزش مؤمن را ببرد.

دزد زده پيوسته در تهمت زدن بيگناهان باشد تا جرمش از دزد بزرگتر گردد.

فرمود: راستی خدا دوست دارد آنكه در پرداخت حقش سخاوتمند باشد.

فرمود: هر گاه فرمانگذاران شما نيكان شما باشند، و توانگرانتان سخاوتمندان شما، و هر كارتان با شورای همه شما باشد روی زمين برايتان بهتر است از درونش. و هر گاه فرمانگذاران بدان شما باشند، و توانگرانتان بخيلهای شما، و كارهای شما بدست زنانتان افتد بهتر است كه شما هم بزير خاك باشيد.