يكی از بزرگان بصره خانه ای ساخت و در كنار آن كوخی از آن پير زنی بود كه به بيست دينار می ارزيد. آن كس ، خانه پير زن به دويست دينار می خريد تا خانه خويش مربع سازد و پير زن نداد. پير زن را گفتند. بدين سبب كه دويست دينار تباه كردی ، قاضی به صفاهت تو حكم خواهد كرد. و او گفت : قاضی چرا به سفاهت آن كه ملكی كه بيست دينار ارزد و به دويست دينار خرد، حكم نكند؟ قاضی و پيرامونيانش در جواب فرو ماندند و خانه از آن پير زن ماند، تا در گذشت .