معاوية بن عمار گويد: شنيدم از امام صادق (عليه السلام ) كه می فرمود: در وصيتی كه پيغمبر (صلی الله عليه وآله ) به علی (عليه السلام ) فرمود اين بود كه فرمود: من تو را درباره خويش به چند چيز سفارش كنم كه آنها را از من ياد داشت كن ، و دنبال اين سخن نيز فرمود: خدايا (در حفظ آن ) ياريش كن :
اول – راستگوئی ، مبادا هرگز دروغی از دهانت بيرون آيد؛
دوم – ورع و پارسائی ، مبادا بر خيانتی دلير گردی (و خيانتی از تو سر زند).
سوم – ترس از خدای عزوجل بدان سان كه گويا او را ببينی .
چهارم – بسيار از ترس خدا گريستن كه به هر اشك ريختنی هزار خانه در بهشت برايت ساخته شود.
پنجم – نثار كردن مال و جان خود را برای دين و مذهبت .
ششم – پيروی از سنت و روش من در نماز و روزه و صدقه

، اما نماز پنجاه ركعت (شايد دو ركعت (وتيره ) را كه پس از نماز عشا نشسته بايد خواند از باب اينكه به جای نماز شبست برای كسيكه موفق بدان نشود به حساب نياورده باشد) و اما روزه در هر ماه سه روز: پنجشنبه اول ماه و چهارشنبه وسط ماه و پنجشنبه آخر ماه ، و اما صدقه تا بتوانی بايد بپردازی تا حدی كه به تو گويند: اسراف و زياده روی كردی با اينكه اسراف نمی كنی (يعنی به هر مقدار صدقه بدهی بجا است و اسرافی در آن نيست ) و بر تو باد به نماز شب و بر تو باد به نماز زوال (ظهر) و بر تو باد به نماز زوال و بر تو باد به نماز زوال ، (مجلسی و ديگران گويند: ظاهر اين است كه مقصود نافله ظهر است ) و بر تو باد به خواندن قرآن در هر حالی ، و بر تو باد به اينكه دستهای خود را در نمازت بلند كنی و بگردانی (يعنی در حال تكبير گفتن و برگرداندن آن ) و بر تو باد به مسواك كردن باهر وضو، و بر تو باد به اخلاق خوب كه با مردم به اخلاق خوب رفتار كنی و از اخلاق بد دوری جوئی و اگر نكردی جز خويشتن را نبايد ملامت و سرزنش كنی