دنيا، خانه نيستی ست . و منزلگاه رنج است . نيكبختان ، از آن ، دل برمی گيرند و خويش را از چنگال تيره دلان می رهانند. نيكبخت ترين مرد، آنانند، كه به دنيا دلبسته اند. آن كه از دنيا نصيحت پذيرد فريب خورد و آن كه از او فرمانبرداری كند، گمراه شود. و رستگار، كسی است كه از آن ، روبگرداند. و آن كه از دنيا فرمان پذيرد، به هلاكت پيوندد.
خوشا به حال بنده ای ! كه در دنيا به پرهيزگاری روی آورد. و خويش را اندر زهد و به توبه روی آورد و پيش از آن كه در دنيا، او را به آخرت برساند، شهوات خويش را در پی افكند و در اين خاكدان ، به نيكی ها خود بيفزايد و از بدی ها بكاهد. خواهش های نفسانی را پس اندازد، تا برخيزد و به بهشت رود، كه نعمت های آن ، جاودانی ست . و گرنه ، به دوزخ رود، كه عذاب آن پايدار است .
کشکول شیخ بهایی