حکمت 131
و درود خدا بر او، فرمود: (شنيد مردی دنيا را نکوهش می ‏کند.) (اخلاقی ، اجتماعی )
1- توبيخ نکوهش کننده دنيا:
ای نکوهش کننده دنيا، که خود به غرور دنيا مغروری و با باطل‏های آن فريب خوردی خود فريفته دنيايی و آن را نکوهش می ‏کنی آيا تو در دنيا جرمی مرتکب شده‏ا ی يا دنيا به تو جرم کرده است کی دنيا تو را سرگردان کرد و در چه زمانی تو را فريب داد آيا با گورهای پدرانت که پوسيده ‏اند (تو را فريب داد) يا آرامگاه مادرانت که در زير خاک آرميده ‏اند آيا با دو دست خويش بيماران را درمان کرده ‏ای و آنان را پرستاری کرده و در بسترشان خوابانده ‏ای ‏درخواست شفای آنان را کرده، و از طبيبان داروی آنها را تقاضا کرده ‏ای در آن صبحگاهان که داروی تو به حال آنان سودی نداشت، و گريه تو فايده‏ ای نکرد، و ترس تو آنان را سودی نرساند، و آنچه می ‏خواستی به دست نياوردی ، و با نيروی خود نتوانستی مرگ را از آنان دور کنی . دنيا برای تو حال آنان را مثال زد، و با گورهايشان، گور، خودت را به رخ تو کشيد.

2- خوبيها و زيبايي های دنيا:
همانا دنيا سرای راستی برای راست گويان، و خانه تندرستی برای دنيا شناسان، و خانه بی ‏نيازی برای توشه‏گيران، و خانه پند، برای پندآموزان است. دنيا سجده‏گاه دوستان خدا، نمازگاه فرشتگان الهی ، فرودگاه وحی خدا، و جايگاه تجارت دوستان خداست، که در آن رحمت خدا را به دست آوردند، و بهشت را سود بردند. چه کسی دنيا را نکوهش می ‏کند و جدا شدنش را اعلام داشته، و فرياد زد که ماندگار نيست، و از نابودی خود و اهلش خبر داده است و حال آن که (دنيا) با بلای خود بلاها را نمونه آورد، و با شادمانی خود آنان را به شادمانی رساند. در آغاز شب به سلامت گذشت، امّا در صبحگاهان با مصيبتی جانکاه بازگشت، تا مشتاق کند، و تهديد نمايد، و بترساند، و هشدار دهد، پس مردمی در بامداد با پشيمانی ، دنيا را نکوهش کنند، و مردمی ديگر در روز قيامت آن را می ‏ستايند، دنيا حقائق را به يادشان آورد، ياد آور آن شدند، از رويدادها برايشان حکايت کرد، او را تصديق کردند، و اندرزشان داد، پند پذيرفتند.
حکمت 132
ضرورت ياد مرگ
(اخلاقی ) و درود خدا بر او، فرمود: خدا را فرشته‏ ای است که هر روز بانگ می ‏زند: بزاييد برای مردن، و فراهم آوريد برای نابود شدن، و بسازيد برای ويران گشتن.
حکمت 133
اقسام مردم دنيا
(اخلاقی ) و درود خدا بر او، فرمود: دنيا گذرگاه عبور است، نه جای ماندن، و مردم در آن دو دسته‏ اند: يکی آن که خود را فروخت و به تباهی کشاند، و ديگری آن که خود را خريد و آزاد کرد.
حکمت 134
حقوق دوستان
(اخلاقی ، اجتماعی ) و درود خدا بر او، فرمود: دوست، دوست نيست مگر آن که حقوق برادرش را در سه جايگاه نگهبان باشد: در روزگار گرفتاری ، آن هنگام که حضور ندارد، و پس از مرگ.
حکمت 135
چهار ارزش برتر
(اخلاقی ) و درود خدا بر او، فرمود: کسی را که چهار چيز دادند، از چهار چيز محروم نباشد، با دعا از اجابت کردن، با توبه از پذيرفته شدند، با استغفار از آمرزش گناه، با شکرگزاری از فزونی نعمت‏ها.
می ‏گويم: (و اين حقيقت مورد تصديق کتاب الهی است که در مورد دعا گفته است: «مرا بخوانيد تا خواسته‏ های شما را بپردازم». (قرآن کريم، سوره مؤمن، آيه 60) در مورد استغفار گفته است: «هر آن که به بدی دست يابد يا بر خود ستم روا دارد و از آن پس به درگاه خدا استغفار کند، خدای را آمرزش‏گر و مهربان يابد». (قرآن کريم، سوره نساء، آيه 110) در مورد سپاس فرموده است: «بی شک اگر سپاس گزاريد، بر نعمت می ‏افزايم». (قرآن کريم، سوره ابراهيم، آيه 7) و در مورد توبه فرموده است: («تنها توبه را خداوند از کسانی می ‏پذيرد که از سر نادانی به کار زشتی دست می ‏يابند و تا دير نشده است باز می ‏گردند، تنها چنين کسانند که خداوند در موردشان تجديد نظر می ‏کند، که خدا دانا و حکيم است». (قرآن کريم، سوره نساء، آيه 17)
حکمت 136
فلسفه احکام الهی
(اخلاقی ، معنوی )
و درود خدا بر او، فرمود: نماز، موجب نزديکی هر پارسايی به خداست، و حج جهاد هر ناتوان است. هر چيزی زکاتی دارد، و زکات تن، روزه، و جهاد زن، نيکو شوهر داری است.
حکمت 137
صدقه راه نزول روزی
(اخلاقی ، اقتصادی ) و درود خدا بر او، فرمود: روزی را با صدقه دادن فرود آوريد.
حکمت 138
نقش يا دانش الهی در انفاق
(اخلاقی ، اقتصادی ) و درود خدا بر او، فرمود: آن که پاداش الهی را باور دارد، در بخشش سخاوتمند است.
حکمت 139
تناسب امداد الهی با نيازها
(اعتقادی ) و درود خدا بر او، فرمود: کمک الهی به اندازه نياز فرود می ‏آيد.
حکمت 140
قناعت و بی ‏نيازی
(اقتصادی ) و درود خدا بر او، فرمود: آن که ميانه روی کند تهيدست نخواهد شد
قصار الحکم نهج البلاغه 131الی 140