وابـن بـابـویـه بـه سـنـد مـعـتبر از حضرت امام حسن علیه السّلام روایت كرده است كه آن حـضـرت فـرمـود كـه در شـب جـمـعـه مـادرم فـاطـمـه عـلیـهـاالسـّلام در مـحراب خود ایستاده ومشغول بندگی حق تعالی گردید وپیوسته در ركوع وسجود وقیام ودعا بود وتا صبح طـالع شـد شنیدم كه پیوسته دعا می كرد از برای مؤ منین ومؤ منات وایشان را نام می برد ودعا برای ایشان بسیار می كرد واز برای خود دعائی نمی كرد، پس گفتم : ای مادر! چرا از بـرای خـود دعـا نـكـردی چـنـانكه از برای دیگران كردی ؟ فرمود: یا بُنَىَّ! الْجارُ ثُمَّ الدّار؛ ای پسرجان من ! اوّل همسایه را باید رسید وآخر خود را.
منتهی الامال