ابن عبّاس گويد:
در باره اين آيه شريفه : ((هان براستی كه نه ترسی بر دوستان خدا هست و نه محزون و دلتنگ شوند)) از امير المؤمنين (ع) پرسش شد، حضرت فرمود: آنان قومی هستند كه پرستش خود را تنها برای خدا خالص كرده اند، و به باطن دنيا نگريسته اند آنگاه كه مردم به ظاهر آن چشم دوخته اند، و سرانجام آن (نعمتهای اخروی يا كسب معارف و طاعات ) را شناخته اند آنگاه كه خلق به نمودهای زودگذر آن فريفته شده اند، پس واگذارند آنچه را كه می دانند بزودی ترك آنان خواهد كرد (مال و اولاد و شهوات پست دنيوی ) و نابود و بی اثر ساخته اند آنچه را كه می دانند و بزودی آنان را نابود خواهد نمود و از ثواب اخروی بازشان خواهد داشت (پيروی شهوات نفسانی و صفات زشت انسانی ).
سپس فرمود: ای آنكه خود را به دنيا سرگرم ساخته ای ، و برای گرفتن به دام افتاده های دنيا می تازی (يا اينكه برای كسب دنيا در دام شيطان می افتی ) و در ساختن آنچه كه بزودی خراب می شود كوشائی ، آيا به قبور پدرانت كه اجسادشان را پوسانيده ، و به گورهای فرزندان هم نوع خود كه در زير انبوه شن و خاك پنهان شده اند نمی نگری ؟ چه بيمارانی را كه به دست خود پرستاری كردی و به جستجوی دوا و دارويشان شتافتی ، از طبيبان معالجه جستی و از دوستان برايشان رضايت طلبيدی با اين همه دردی از آنان نكاستی ، و سودی به حالشان نبخشيدی ، و دوايت اثری به حال آنان نداشت
___________________________________–
آیه 62 سوره یونس
أَلا إِنَّ أَوْلِيَاء اللّهِ لاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ
آگاه باشيد كه بر دوستان خدا نه بيمى است و نه آنان اندوهگين مى‏شوند