امام صادق (عليه السلام ) فرمود: يكی از موالی (بندگان آزاد شده ) اميرالمؤ منين علی (عليه السلام ) از او مالی درخواست كرد، حضرت به او فرمود: (صبر كن تا) بهره من كه از بيت المال به من می رسد آن را با تو تقسيم كنم ! آن شخص گفت : من بدان مقدار اكتفا نمی كنم (و كفايت كار مرا نمی كند) و (برای بدست آوردن مال بيشتری ) بنزد معاويه رفت ، معاويه نيز او را بهره مند ساخت (و آنچه می خواست به وی داد) او نامه ای به اميرالمؤ منين نوشت و از مالی كه (در نزد معاويه ) بدست آورده بود حضرت را به خبر ساخت امير مؤ منان در پاسخ او نوشت :
اما بعد بدانكه اين مالی كه اكنون در دست تو است پيش از تو در دست ديگران بوده و پس از تو نيز به دست ديگری می رسد، و تنها آن مقدار از اين مال بهره تو است كه بوسيله آن برای خويش كاری آماده كنی ، پس خود را بر فرزندانت در آنچه بكار آنها می خورد مقدم دار، زيرا (اگر فرزندانت را در نظر داشته باشی و بوسيله آن برای خود كاری صورت ندهی در اين صورت ) برای يكی از دو نفر مال جمع كرده ای : مردی كه (پس از تو) آن مال را در راه اطاعت خدا مصرف كند و او سعادتمند شده ولی تو بدبخت گشته ای ، و مردی كه آنرا به مصرف گناه و نافرمانی خدا برساند و بوسيله مالی كه تو برای او جمع آوری كرده ای بدبخت شود، و هيچيك از اين دو دسته شايسته آن نيستند كه تو آنها را بر خويشتن مقدم داری ، و به خاطر اين مال بار خودت را سنگين مكن ، پس نسبت به آنكه گذشته (مجلسی (رحمة الله عليه ) گويد: يعنی از فرزندانت ) به رحمت خدا اميدوار باش ، و برای آنكه بجای ماند به روزی خدا اعتماد كن . ))