مزة بن بزيع گويد: امام باقر (عليه السلام ) نامه زير را به سعد الخير نوشت :
بسم الله الرحمن الرحيم اما بعد نامه تو رسيد، در آن ياد آوری كرده بودی شناختن چيزی را كه تركش سزاوار نيست و فرمانبری از كسيكه خوشنودی خدا در خوشنودی او است ، و از اين مطلب اين مقدار را بر خود پذيرفتی و قبول كردی كه خود در گرو آن هستی اگر آنرا واگذاری ، و تعجب می كنی از اينكه رضايت خدا و فرمانبرداريش و خيرخواهيش پذيرفته نشود و يافت نشود و شناخته نشود جز در ميان بندگانی آواره (و بی ياور) و دور از اجتماعی كه مردم آنها را به ريشخند گيرند از اين جهت كه آنها كارهای مردم را منكر دانند و آنها را از كارهای زشت جلوگيری كنند، و گويا گفته می شد: كه مؤ من به حقيقت ايمان نرسد تا نزد مردم مبغوض تر باشد از لاشه گنديده الاغ …
(فيض (رحمة الله عليه ) گويد: از روی هم رفته اين كلام استفاده می شود كه تا به اينجا سخنانی بوده كه سعد الخير در نامه خود نوشته است ، و از اينجا به بعد امام (عليه السلام ) در صدد پاسخ آن بر آمده ، و متحمل است از جمله : (و تعجب می كنی …) به بعد كلام امام (عليه السلام ) باشد).
و اگر چنان نبود كه تو هم مانند ما دچار بلا می شدی و آنوقت بلا و آزار مردم را مانند عذاب خدا می گرفتی (و برای رفع آزار آنها عذاب خدا را انتخاب می كردی ). و من ، تو و خودمانرا در پناه خدا قرار دهم از چنين كاری – تو را با دوری مقامی كه داری به حق نزديك می كردم (و مطالبی را برايت بيان می داشتم ).
و بدان – خدايت رحمت كند – كه به دوستی و محبت خدا ترسی جز به مبغوض شدن در پيش بيشتر مردم ، و به ولايت و پيروی خدا نرسی جز به دشمنی آنان و از دست دادن دوستی مردم برای درك دوستی و ولايت خدا بسيار ناچيز و آسان است برای مردمی كه بدانند.
ای برادر! همانا خدای عزوجل در ميان امت هر پيامبری باقي ماندگانی از اهل علم قرار داده كه هر كه گمراه شود به راهنمائی دعوتش كنند و بر آزار مردمان شكيبا باشند، خواننده به سوی حق را اجابت كنند و خود مردم را به سوی خدا بخوانند، تو آنها را بشناس – خدايت رحمت كند – زيرا كه آنان دارای مقامی بلند هستند اگرچه در دنيا زبون و پست شمرده شوند، آنهايند كه مردگان را به كتاب خدا زنده كنند، و به وسيله نور خدا از كوری برهانند و بينا كنند، چه بسا كشته های ابليس را كه زنده كرده اند و چه بسا سرگردان گمگشته ای را كه راهنمائی كردند، و خون خود را برای رهائی بندگان خدا (از هلاكت ) نثار كردند، و چه اثر خوبی كه آنها روی بندگان بجای گذاردند و چه آثار بدی كه از بندگان بر آنها مانده است .