حكيمی به دعا چنين می گفت :
پروردگارا! ما را شايستگی باز گشت به خويش ده ! و اهليت اعتماد بر تو و اطمينان به آن چه نزد توست . و ما را به نزديكی و تقرب خويش نايل كن ! (خدايا!) رفتن از اين دنيای تنگی و سختی ، و جايگاه بی ارزش آگنده از غصه و خالی از راحتی و سود و غنيمت را با تقرب به خويش ، بر ما آسان فرمای ! چنان كه خود گفته ای : ((فی معقد صدق عند مليك مقتدر)) همان جايی كه ساكنانش چنان در آرامشند، كه گويند: ((الحمد لله الذی اذهب عنا الحزن )) (پرورگارا!) ما را از بندگانت بی نياز دار! و دل های ما را از گرايش به غير خود، بازدار. چشمان ما را از نگرش به زيبايی عالم فرودين به رحمت و فضل و بخشش خود برگردان ! ای كريم !